آخرین خبرها

چهلمین جلسه از درس آزادی و آزادگی

در آستانه چهلمین روز از وقوع مکتب آزادگی هستیم که آموزگاران آن از طفل ۴۰ روزه تا پیرمردان سالخورده نه فقط علم بلکه، جان خود را برای آموختن سرفصل آزادگی برای جهانیان نثار کردند.

مکتب عاشورا و به عبارتی مکتب عزت و آزادگی، دارای آموزه هایی بس گرانبهاست که بدون تعمق، حصول به ماهیتش محال است. قیامی که در برابر ذلت متولد گشت تا با خون قائمان آن طوماری به دارازای تاریخ انسان امضا شود که عزت آری اما، ذلت هرگز!

اکنون که به چهلمین جلسه این درس پربار انسان ساز رسیده ایم، حتما آموخته ایم که، انسانی که آزاده است فریفته زر و زور نمی شود. او انسانی است که حقیقت را فدای مصلحت نمی نماید، در قبال مقام و سمت مردانگی را به باد فراموشی نمی سپارد، حق و سهم مسلم همنوع را از آن خویش نمی داند و از روزی بیش نمی خواهد، آزاده فردی است که، هر نیازمندی دق الباب نماید حتی با جیب و دست خالی، او را ناامید از در نمی راند و… .

مکتب آزادگی به او آموخته که، به تبع سرور آزاده خویش، به نام دین، کیسه برای مال، آبرو، ناموس و جان دیگران ندوزد و سوار بر قله افتخارات ننگین خود، متظلمان را به یوغ استبداد نکشد.

آری! سرورش طبق توصیه جد بزرگوارش به او آموخته که اگر صاحب منصبی گشت، خواب را بر چشم خویش حرام کند، مادام که مشکل همنوع را مرتفع سازد: “من أَصْبَحَ لَا يَهْتَمُّ بِأُمُورِ الْمُسْلِمِينَ فَلَيْسَ مِنْهُمْ وَ مَنْ سَمِعَ رَجُلًا يُنَادِي يَا لَلْمُسْلِمِينَ فَلَمْ يُجِبْهُ فَلَيْسَ بِمُسْلِم: ‏:

کسی که صبح کند و اهمیتی به کارهای مسلمانان ندهد او از آنان نیست و کسی که صدای مردی بشنود که فریاد کمک خواهی از مسلمانان را سر دهد و پاسخش را ندهد مسلمان نیست.”

و این مسلمان، همان آزاده ای است که به خاطر صیانت از آزادگی و عزت نفس، تشنگی و ظلم های بی رحمانه را به جان خود، خانواده و یارانش می خرد تا شمیم آزادگی در طول اعصار بوزد و در میان صخره های سخت و صعب ذلت و  بدعت اسیر نگردد.

و این گونه است که شعاری به فراسوی افلاک سرمی دهد: “إن لَم یَکُن لَکُم دینٌ و کُنتُم لاتَخافونَ المَعادَ فَکونوا اَحراراً فِی دُنیاکُم؛ اگر دین ندارید و از قیامت نمی ترسید، پس در دنیای خود آزاده باشید.”

و این فرموده شریف، همان عصاره مکتب خونین و فصل الخطاب سیدالشهداست که بحق میراث دار جد و پدر بزرگوار خویش است.

جوانمرد اگر راست خواهی ولی است                             کرم پیشه شاه مردان علی است

اما غرض از فتح این باب، آن است که اگر به نام این مکتب و قیام بر طبل می کوبیم، بر سینه می زنیم، اشک می ریزیم و … آگاه باشیم و بدانیم چه فلسفه عظیمی در پس آن نهفته است تا آن را محصور در شعائر نساخته و به جان آن را پاس بداریم.

فتانه سمسار خیابانیان

 

 

 

نظرات: 0

ایمیل شما منتشر نخواهد شد. فیلدهای *دار را پر کنید.