آخرین خبرها

آی آدم ها …..

اين مقاله ده سال قبل در اين روزنامه و مجله مدرسه حقوق (خبرنامه اصفهان) چاپ شده است به مناسبت كمپين « من درياچه اورميه هستم» جناب كيانيان و در تاييد ايده ايشان مجدداً چاپ مي شود:

مسلماً اگر نیما زنده بود فریادی رساتر و بلندتر از دیگران در رثای مریض محتضری که با مرگ خود نه تنها یک حیات بلکه حیات هزاران جاندار اعم از نبات و حیوان را با خود به کام مرگ می‌برد سر می‌داد.

می‌دانید این مشرف به موت یا قانقاریا گرفته و کسی که به تدریج اعضای بدن او را قطع می‌کنند کیست و چیست؟

این محتضر جان بر لب رسیده دریاچه ارومیه است که از میلیون‌ها سال قبل حیات بخش تمام موجودات منطقه اعم از نبات و حیوان و حتی جماد بوده و بی منت و با سخاوتمندی سایه خود را بر سر موجودات می‌گسترانده و بر آنها زندگی می‌بخشیده است. وجود این دریاچه پناهگاه تمام پرندگان فراری از سرمای سیبری و زیستگاه جانورانی نایاب و فراهم کننده نمک سفره‌های شما بوده و هوای تمام منطقه از دامنه‌های آرارات گرفته تا کرانه‌های سلسله جبال زاگرس را تلطیف و قابل زندگی می‌نموده است هم اکنون در معرض نابودی است.

می‌پرسید چرا؟

برای این‌که شریان‌های حیاتی این موجود زنده را ما انسان‌ها به خاطر منافع آنی و بدون توجه به منافع آتی قطع کرده ایم.

شریان‌های این موجود زنده عبارتند از: رودخانه‌های زرینه رود (جغاتو) و سیمینه رود (تاتائو)، شهرچایی، نازلو چایی، تلخ رود و رودهای دیگر که یا بر روی همه آنها به خاطر سیرابی زمین‌های زراعی و آب شرب ما انسان‌های خودبین و خودخواه سد بسته شده یا در حال بسته شدن است.

آی آدم ها….

که در جوار دریاچه و حتی فرسنگ‌ها دوردست در خانه‌های خود نشسته اید و از غم جانگاه این موجود زنده که هر روز بیش از روز پیش در معرض مرگ و نابودی است خبری ندارید و اگر هم خبری دارید به روی خود نمی‌آورید. با فرافکنی خاطر خود را آسوده می‌سازید به خود بیایید

بدانید که با خشک شدن این دریاچه منطقه شما که عبارت است از تمام شرق ترکیه و کشورهای ارمنستان و آذربایجان و شمال غرب و حتی مرکز کشور ایران و شرق کشور عراق و نقاط دوردست دیگر را در بر می‌گیرد با یک کویر نمکزار که در تمام ایام سال زندگی را بر شما تلخ خواهد کرد رو به رو خواهید بود.

این یک فاجعه است یک فاجعه جهانی هم هست و برای پیش‌گیری از وقوع حتمی آن نه تنها عزم ملی بلکه عزم بین المللی لازم است من به تمام ساکنان منطقه و به تمام کسانی که تنها به فکر خود نبوده بلکه حفظ محیط زیست تمام آدم‌ها و حتی حیوانات را هم مد نظر دارند هشدار میدهم به هوش باشید که با مرگ دریاچه زندگی نیز در منطقه وسیعی از جهان ما خواهد مرد.

گرچه از این هشدارها خیلی ها داده‌اند نه تنها در این مورد بلکه در موارد مشابه دیگر از قبیل احداث کارخانجات پتروشیمی و آلاینده‌های دیگر  و مهم‌تر از همه مرگ دریاچه آرال و هامون و نظایر آن ولی با این همه من نیز وظیفه خود دانستم که این هشدار را بدهم و امیدوارم آدم‌های آگاهی هستند و باشند که به این هشدارها جواب مثبت بدهند.

در اینجا این سوال پیش می‌آید که آیا ما انسان‌ها حق داریم حق استفاده از محیط زیست سالم را از دیگران اعم از نبات و حیوان و انسان صلب نماییم؟

پاسخ این پرسش را حقوقدانان با توجه به مقررات اعلامیه حقوق بشر و سایر کنوانسیون‌های بین المللی باید بیان نمایند.

دکتر نوذر یزدانی

نظرات: 0

ایمیل شما منتشر نخواهد شد. فیلدهای *دار را پر کنید.